πάρχει μια σιωπηλή παραδοχή που έχει περάσει στην ελληνική κοινωνία τα τελευταία χρόνια. Ότι οι συντάξεις είναι κάτι «που δίνεται». Κάτι που εξαρτάται από τις αντοχές της οικονομίας, τις προτεραιότητες της πολιτικής ή τις αποφάσεις των εκάστοτε κυβερνήσεων.
Αυτή η παραδοχή είναι λάθος.
Οι συντάξεις δεν είναι παροχή. Δεν είναι επίδομα. Δεν είναι «ευνοϊκή ρύθμιση». Είναι το αποτέλεσμα μιας ολόκληρης ζωής εργασίας, εισφορών, κόπου και συμμετοχής στην οικονομική και κοινωνική ζωή της χώρας.
Και όμως, σήμερα, χιλιάδες συνταξιούχοι ζουν με εισοδήματα που δεν καλύπτουν ούτε τις βασικές ανάγκες. Η ακρίβεια πιέζει καθημερινά, οι αυξήσεις δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα και οι άδικες κρατήσεις συνεχίζουν να μειώνουν το διαθέσιμο εισόδημα.
Το αποτέλεσμα δεν είναι απλώς οικονομικό. Είναι βαθιά κοινωνικό.
Όταν ένας άνθρωπος που εργάστηκε 30 και 40 χρόνια δεν μπορεί να ζήσει με αξιοπρέπεια, τότε δεν έχουμε μόνο πρόβλημα συντάξεων. Έχουμε πρόβλημα δικαιοσύνης.
Η μεγάλη παρανόηση
Για χρόνια, το θέμα των συντάξεων αντιμετωπίζεται με όρους «κόστους». Πόσο αντέχει ο προϋπολογισμός. Πόσο επιτρέπουν οι δημοσιονομικοί στόχοι. Πόσο «χωράει» να δοθεί.
Αλλά η πραγματική ερώτηση είναι άλλη:
Πόσο αντέχει μια κοινωνία να αγνοεί αυτούς που τη στήριξαν;
Οι συνταξιούχοι δεν είναι μια περιθωριακή ομάδα. Είναι γονείς, παππούδες, άνθρωποι που συνεχίζουν να στηρίζουν οικογένειες, να βοηθούν παιδιά και εγγόνια, να αποτελούν τον σταθερό πυρήνα της κοινωνίας.
Και παρ’ όλα αυτά, η φωνή τους παραμένει αδύναμη.
Από την ανοχή στη διεκδίκηση
Για πολλά χρόνια, οι συνταξιούχοι έδειξαν υπομονή. Αποδέχτηκαν περικοπές, προσαρμογές, «αναγκαία μέτρα». Περίμεναν ότι κάποια στιγμή η αδικία θα διορθωθεί.
Αυτό δεν έγινε.
Και γι’ αυτό γεννήθηκε η ανάγκη για κάτι διαφορετικό.
Το Κίνημα Συνταξιούχων 60+ δεν δημιουργήθηκε για να διαμαρτυρηθεί απλώς. Δημιουργήθηκε για να διεκδικήσει με σαφήνεια, με σοβαρότητα και με ενότητα.
Για να πει κάτι απλό:
Δεν ζητάμε περισσότερα από όσα μας ανήκουν. Ζητάμε αυτά που έχουμε ήδη πληρώσει.
Τι σημαίνει αξιοπρεπής σύνταξη
Μια αξιοπρεπής σύνταξη δεν είναι ένας αριθμός. Είναι η δυνατότητα να καλύπτεις:
- τις βασικές ανάγκες σου
- την υγεία σου
- την καθημερινότητά σου
- την αξιοπρέπειά σου
Χωρίς να εξαρτάσαι από άλλους. Χωρίς να κάνεις εκπτώσεις σε όσα είναι αυτονόητα.
Αυτό σήμερα δεν ισχύει για μεγάλο μέρος των συνταξιούχων.
Και αυτό πρέπει να αλλάξει.
Η επόμενη μέρα
Η συζήτηση για τις συντάξεις δεν μπορεί να συνεχίσει να γίνεται στο περιθώριο. Δεν μπορεί να είναι τεχνικό ζήτημα, ούτε να περιορίζεται σε αποσπασματικές λύσεις.
Χρειάζεται πολιτική βούληση. Χρειάζεται πίεση. Χρειάζεται φωνή.
Και αυτή η φωνή πρέπει να είναι οργανωμένη, ενωτική και παρούσα εκεί που λαμβάνονται οι αποφάσεις.
Συμπέρασμα
Οι συντάξεις δεν είναι θέμα αριθμών. Είναι θέμα δικαιοσύνης.
Και η δικαιοσύνη δεν χαρίζεται. Διεκδικείται.re that reflects the values we hold dear and paves the way for a more inclusive and prosperous society.
