Ας ξεκινήσουμε από κάτι απλό.
Όχι θεωρία. Όχι πολιτική. Όχι ιδεολογία.
Πες μου:
Μπορείς να ζήσεις με 500 ευρώ;
Όχι «να επιβιώσεις». Να ζήσεις.
Να πληρώσεις ρεύμα, τρόφιμα, φάρμακα, γιατρό, ενοίκιο ή κοινόχρηστα. Να πιεις έναν καφέ χωρίς να σκέφτεσαι αν «βγαίνει ο μήνας». Να μην αισθάνεσαι ότι κάθε αγορά είναι μια μικρή ήττα.
Αν η απάντηση είναι όχι — και είναι — τότε υπάρχει ένα πρόβλημα.
Και αυτό το πρόβλημα έχει όνομα:
Λέγεται «κανονικότητα».
Η νέα κανονικότητα της σιωπής
Στην Ελλάδα του σήμερα, το να ζεις με 500 ή 600 ευρώ έχει αρχίσει να παρουσιάζεται ως κάτι φυσιολογικό. Σαν μια κατάσταση που «δεν αλλάζει», σαν κάτι που «έτσι είναι τα πράγματα».
Αυτό δεν είναι οικονομική πραγματικότητα. Είναι πολιτική επιλογή.
Γιατί κάπου στην πορεία, αποφασίστηκε ότι:
- οι συνταξιούχοι αντέχουν
- οι περικοπές «ήταν αναγκαίες»
- η ακρίβεια «είναι παγκόσμιο φαινόμενο»
Και έτσι, η συζήτηση έκλεισε πριν καν ξεκινήσει.
Η αλήθεια που δεν λέγεται
Η αλήθεια είναι πολύ πιο απλή.
Οι συνταξιούχοι δεν φτωχοποιήθηκαν ξαφνικά.
Φτωχοποιήθηκαν συστηματικά.
Με περικοπές.
Με κρατήσεις.
Με “προσωπικές διαφορές”.
Με αναδρομικά που δεν δόθηκαν ποτέ πλήρως.
Και μετά ήρθε η ακρίβεια να αποτελειώσει ό,τι είχε μείνει.
Το αποτέλεσμα;
Άνθρωποι που δούλεψαν 30 και 40 χρόνια να μετράνε το κάθε ευρώ.
Δεν είναι θέμα αντοχής. Είναι θέμα σεβασμού.
Υπάρχει ένα επικίνδυνο επιχείρημα που ακούγεται συχνά:
«Οι συνταξιούχοι αντέχουν.»
Ναι. Αντέχουν.
Αλλά αυτό δεν είναι επιτυχία. Είναι πρόβλημα.
Γιατί μια κοινωνία που βασίζεται στην αντοχή των πιο αδύναμων για να ισορροπήσει, δεν είναι δίκαιη κοινωνία. Είναι κοινωνία που έχει αποδεχτεί την αδικία ως βάση λειτουργίας.
Ποιος αποφάσισε ότι αυτό είναι αρκετό;
Ποιος αποφάσισε ότι:
- 500 ευρώ είναι «οκ»
- 600 ευρώ είναι «ρεαλιστικό»
- 700 ευρώ είναι «βελτίωση»
Και κυρίως:
Ποιος αποφάσισε ότι αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν φωνή;
Από την ανοχή στην αντίδραση
Για χρόνια, οι συνταξιούχοι δεν αντέδρασαν όσο θα μπορούσαν. Όχι γιατί συμφωνούσαν. Αλλά γιατί πίστευαν ότι κάποια στιγμή η κατάσταση θα διορθωθεί.
Αυτό δεν έγινε.
Και κάπου εδώ τελειώνει η ανοχή.
Δεν είναι διαμαρτυρία. Είναι απαίτηση
Το Κίνημα Συνταξιούχων 60+ δεν γεννήθηκε από θυμό.
Γεννήθηκε από μια απλή διαπίστωση:
Ότι αν δεν μιλήσουμε εμείς, δεν θα μιλήσει κανείς.
Και αν δεν διεκδικήσουμε εμείς, δεν θα αλλάξει τίποτα.
Το ερώτημα είναι ένα
Δεν είναι αν «υπάρχουν χρήματα».
Δεν είναι αν «αντέχει η οικονομία».
Το ερώτημα είναι:
Θέλουμε μια κοινωνία που σέβεται αυτούς που τη στήριξαν ή όχι;
Και η απάντηση πρέπει να δοθεί τώρα
Γιατί κάθε μήνας που περνάει δεν είναι απλώς ένας αριθμός.
Είναι ένας ακόμα μήνας ζωής με λιγότερα.
